Aus dem, was bleibt

Aus dem, was bleibt

(Albanien und sein Müllproblem)

Ein Land aus Licht und scharfen Linien,

wo Felsen atmen, Meer sich öffnet,

wo Adler über Tälern ziehen

und jedes Tal ein Versprechen trägt.

Die Berge wie Erinnerungen stehen,

die Flüsse Formen neu erlernen,

Oliven alte Namen flüstern,

der Wind Salz und Zeit zugleich trägt.

So viel Schönheit, fast zu groß,

um sie ganz zu begreifen.

Und doch liegt zwischen Grün und Blau

das, was wir achtlos weiterreichen.

Nicht weil man es zerstören will,

sondern weil der Wandel drängt,

weil Alltag lauter ist als Warnung

und Gewohnheit schneller geht als Verstehen.

Was liegen bleibt, wird Teil des Landes,

wird Dach aus Blech, wird Wand aus Resten,

wird Stoff, der Risse dichtet,

damit Wasser bleibt, wo es soll.

Müll wird Werkzeug, wird Schutz,

wird Antwort auf das Nötigste,

Zeichen von Erfindungskraft

in einem Leben, das wenig verschwendet.

Und doch – was hilft zu überleben,

nimmt der Schönheit langsam Raum,

wenn Provisorien bleiben müssen

und aus Übergang Dauer wird.

Vielleicht beginnt Bewusstsein dort,

wo man das Ganze wieder sieht:

dass dieses Land mehr ist als Nutzung,

mehr als heute, mehr als jetzt.

Denn wer die Berge kennt, das Meer,

die Klarheit eines frühen Morgens,

wird lernen, anders zu bewahren,

was uns so viel still geschenkt ist.

So wächst Veränderung nicht laut,

sondern wie Gras zwischen Steinen,

ein Land im Lernen, im Erfinden,

bereit, sich selbst neu zu meinen.

---

---

Shqip (Albanisch)

Nga ajo që mbetet

Një vend prej drite dhe vijash të ashpra,

ku shkëmbinjtë marrin frymë, deti hapet,

ku shqiponjat rrëshqasin mbi lugina

dhe çdo luginë mban një premtim.

Malet qëndrojnë si kujtime,

lumenjtë mësojnë forma të reja,

ullinjtë pëshpëritin emra të vjetër,

era bart kripë dhe kohë.

Ka aq shumë bukuri,

sa duket e pamundur të përfshihet e gjitha

E megjithatë, mes blusë dhe gjelbërimit,

mbetet ajo që kalojmë pa e vënë re.

Jo nga dëshira për ta shkatërruar,

por sepse ndryshimi nxiton,

sepse përditshmëria flet më fort se paralajmërimi

dhe zakoni ecën më shpejt se vetëdija.

Ajo që mbetet, bëhet pjesë e vendit:

çati prej llamarine, mure nga copa,

pëlhurë që mbyll çarje,

që uji të qëndrojë aty ku duhet.

Mbetjet bëhen mjet, bëhen mbrojtje,

përgjigje ndaj nevojës më të thjeshtë,

shenjë e zgjuarsisë

në një jetë që pak gjëra i hedh.

E megjithatë, ajo që ndihmon të mbijetosh

ia merr ngadalë hapësirën bukurisë,

kur e përkohshmja mbetet

dhe kalimi kthehet në zakon.

Ndoshta vetëdija fillon aty

ku shohim sërish tërësinë:

se ky vend është më shumë se përdorim,

më shumë se sot, më shumë se tani.

Sepse kush i njeh malet, detin,

qartësinë e mëngjesit të hershëm,

mëson të ruajë ndryshe

atë që na është dhënë në heshtje.

Dhe ndryshimi rritet pa zhurmë,

si bari mes gurëve,

një vend që mëson, që shpik,

gati ta rimendojë veten.